Column: De kunst van stilte

Stil zijn. Ben jij dat nog wel eens? Weet je eigenlijk wat dat is, stil zijn? Anders dan gewoon je mond houden.

Echte stilte zit vanbinnen. Verstilling, om te voelen wat er speelt. Dat is nog best een kunst, weet ik uit ervaring. Tegenwoordig gebruik ik daar Stil Zitten voor, ook wel bekend als meditatie.

Mijn aandacht gaat naar binnen. Terwijl ik dat doe, begint mijn hoofd te razen en doet mijn lichaam vrolijk mee. Ongemak: pijn hier, spanning daar. Mijn lijf vertelt me iets, maar ik weet niet wat. Ik probeer aanwezig te blijven, te luisteren. Maar eigenlijk frustreert het me alleen maar. Is dit het nou, mediteren? Ik kan dit niet.

Toch blijf ik zitten. Niet omdat het moet, maar omdat ik weet dat er iets onder die onrust ligt. En soms, zomaar ineens, gebeurt het. Een moment van ruimte. Alsof alles even op zijn plek valt. Niet spectaculair, geen verlichting of groots inzicht. Maar een zachte aanwezigheid, een soort thuiskomen bij mezelf.

En dat is genoeg.

Misschien is dat de werkelijke kracht van stilte. Niet het uitschakelen van gedachten of het bereiken van een ideaal plaatje van rust. Maar gewoon aanwezig zijn, ook als het onrustig is. Ook als het schuurt. Want daar, ergens tussen al die ruis, ligt iets kostbaars verborgen.

Wanneer was jij voor het laatst echt stil?