Wereld Suïcide Preventiedag: een aangrijpend verhaal

Vandaag, 10 september is het Wereld Suïcide Preventiedag. We staan die dag stil bij de mensen die door zelfdoding om het leven zijn gekomen. 

Om aandacht te vragen voor dit onderwerp, willen we dit verhaal van een inwoner uit onze gemeente met jullie delen.

Walk into the Light

"Dinsdagochtend liep ik mee met Walk into the Light...om stil te staan bij het overlijden van onze pleegdochter, ons meisje. Ons meisje heeft op 10 april, vandaag precies 5 maanden geleden, op 20-jarige leeftijd het leven mogen loslaten, na een strijd van een dikke 7 jaar met het leven. In die 7 jaar heeft ze tig pogingen gedaan om uit het leven te stappen, met na iedere poging ook telkens de hoop dat er iemand was die haar kon helpen om haar plekje in de wereld alsnog te vinden en daar blij mee te kunnen zijn. 

Helaas heeft de jeugdzorg haar niet kunnen helpen. Mede omdat ze niet naar binnen liepen toen de deur telkens wagenwijd open stond om geholpen te worden. En waarom liepen ze niet naar binnen op die momenten? Omdat er wachttijden waren, omdat het systeem in Nederland zo niet werkt, omdat ze vonden dat er wat anders helpend zou zijn dan onze pleegdochter zelf of wij als pleegouders dachten, omdat er niet écht geluisterd werd. 

Maar ook daarna toen ze eenmaal volwassen was, werd de wereld van de volwassen GGZ niet veel beter. Onze pleegdochter had inmiddels de deur steeds verder dicht gedaan. Ze kon niet meer, ze was op, kon geen vertrouwen meer hebben in wie dan ook. Na weer een te heftige zelfmoordpoging eind februari, heeft haar huisarts naar haar verhaal geluisterd en besloten; “Het is genoeg”. Ze gunde het onze pleegdochter om het leven op een meer “humane, minder bruuske manier” los te gaan laten. 

Onze pleegdochter heeft de huisarts weten te overtuigen om niet in te grijpen wanneer ze zou stoppen met eten en drinken. En wat was haar wilskracht groot om deze weg te voltooien. Menigeen dacht dat ze zich wel zou bedenken. Wij niet! We zijn trots op hoe ze deze laatste weg heeft afgelegd. Het verdriet van het missen is er niet minder om, want was ze een mooi meisje. 

Onze hoop voor de toekomst is dat de jeugdzorg in Nederland beter gaat zorgen voor kinderen / jongeren die strijden met het leven. Laat ze niet wachten, luister écht naar hen en naar hun naasten en steek je hand uit, nu het nog kan! Laat andere jongeren en hun naasten niet hoeven meemaken wat wij hebben meegemaakt. 

Hierbij het afscheidsgedicht geschreven door onze pleegdochter zelf: 
 

Genoeg geleden, 
Hard gestreden. 
Tijd voor vrede. 
Ik heb niet opgegeven, 
Juist gevochten voor het leven. 
Maar het is nu echt op en klaar. 
Ben nooit helemaal weg, 
Geloof me maar. 
Ik blijf altijd hier, 
Dichtbij mijn dierbaren, 
Op een andere manier. 
Dankbaar voor de mensen 
Die er voor me waren."