Column: Als je lichaam fluistert, luister dan - voordat het gaat schreeuwen

"Ik weet niet precies wanneer het begon," zei ze. "Misschien toen ik steeds vaker wakker werd met hoofdpijn. Of toen ik mijn schouders niet meer kon ontspannen, zelfs niet op vakantie." Ze haalde haar schouders op, een beetje moedeloos. "Ik dacht: dat hoort er gewoon bij."Dat denken veel mensen. 

Totdat het lichaam niet meer fluistert, maar schreeuwt. In de vorm van paniek, slapeloze nachten, lichamelijke klachten of simpelweg: niets meer kunnen. Het begint vaak subtiel. Een onderbuikgevoel. Een vermoeidheid die niet weggaat. Geen zin meer hebben in dingen die eerst energie gaven. Het lijf probeert te communiceren, maar wij luisteren liever naar de agenda, naar deadlines of naar wat 'moet'.

Het lichaam liegt nooit. Waar het hoofd ons nog kan overtuigen dat "alles wel meevalt", houdt het lijf zich daar niet aan. Het spreekt in spanningen, vermoeidheid, hartkloppingen of die bekende knoop in je maag. Soms zijn dat kleine signalen. Soms een laatste waarschuwing. We leven in een maatschappij waarin doorgaan wordt geprezen. Maar misschien is stilstaan een daad van kracht. Durven voelen wat er echt speelt, in plaats van het weg te duwen. En dat hoeft niet groots. Het begint al met jezelf elke dag een simpele vraag te stellen: Hoe gaat het écht met mij?

Stel je voor dat we allemaal iets beter zouden luisteren. Naar dat fluisteren. Zouden we dan minder burn-outs zien? Minder fysieke klachten zonder medische oorzaak? Minder mensen die zich vanbinnen leeg voelen? 

Misschien is het tijd om weer in gesprek te gaan met jezelf. Niet pas als het te laat is. Maar nu. Wanneer je lichaam nog zachtjes fluistert.