Column: hommeles

Het is vandaag vijf juli. De eerste maandag van de maand. Normaal is de eerste dag van de maand de dag dat deze column online staat. Al die vorige keren lukte dat vrij aardig, maar deze keer is het een beetje hommeles. Het is maandagavond, half tien. En er staan nog maar drie regels op papier... In het weekend wel aan gedacht, maar dat heeft niet geleid tot het schrijven er van. Een terecht herinnerings-appje van de redactie maakte me een paar uur geleden attent op mijn vergeetachtigheid. ‘Vanavond maak ik er werk van’, appte ik terug. Bij deze.

En dan is inspiratie wel handig. Ik heb gekozen voor de  titel ‘Hommeles’. Dat komt omdat ik zojuist een klein rondje heb gefietst voor inspiratie. Net achter Meterik, op een bankje bij de beek heb ik even gepauzeerd. Rondom het bankje is kwistig gestrooid met een heel wild bloemzaadmengsel. Een gevarieerde bloemenpracht is het prachtige gevolg daarvan. Een dikke hommel bezocht een van die bloemen, vlakbij het bankje waar ik zat. Daar heb ik een foto van gemaakt en toen ontstond het idee van de titel ‘Hommeles’.

Maar ja, wat is er hommeles, behalve dat mijn column niet klaar is op de dag dat die dat eigenlijk zou moeten zijn? En wie weet, misschien haal ik het nog wel vóór twaalf uur vannacht en dan voldoe ik (met een beetje goede wil en medewerking van Nicolai) formeel nog aan de afspraak met de redactie. Dus wat zou er nog meer hommeles kunnen zijn? Misschien de opengebroken weg in Meterik? Afgesloten in periodes tot aan november 2021, las ik op een bord.

Hoe zouden ze dat regelen, vroeg ik me af, met de mensen die er wonen, terwijl ik balancerend over de stoep, rubberen matten en ijzeren platen fietste. Diep onder mij was ál het asfalt van de rijweg verwijderd. Ik keek op authentiek meteriks zand en stenen. De aanwonenden kunnen in ieder geval vanavond niet met hun auto bij hun huis komen, realiseerde ik me. Of van huis vertrekken, mocht de auto in de garage staan. Hoe snel zou dat weer wél kunnen? Hopelijk is dat heel duidelijk met hen afgesproken. Want anders? Juist. Dan is het hommeles.

Dat zou de titel dus kunnen rechtvaardigen. Maar dan krijgt ‘hommeles’ wel meteen zo’n negatieve bijklank. Terwijl die hommel prachtig rond zoemde en het eigenlijk niet verdient dat zijn naam gekoppeld wordt aan al dan niet boze Meterikkers. Want misschien is het goed met hen gecommuniceerd. En dan is de negatieve associatie al helemaal onterecht. Dus nee,  daar moet ik ‘hommeles’ niet aan verbinden.

Maar waar dan wel aan. Hm... Ik zie dat ik ondertussen al aan de zesde alinea begonnen ben. Heel veel langer hoeft de column eigenlijk ook niet te worden. Maar wat is dan de maatschappelijk verantwoorde boodschap die ik mee wil geven? Of moet ik daar deze keer maar van afzien? Hoewel. De kapstok voor mijn column is ‘Dingen van alledag’. Vandaag is dat de hommel. Een foto hieronder als bewijs. Om hommeles met eventueel ongeduldige en kritische lezers te voorkomen…

Geert van den Munckhof