Column: rouw verwerken

Rouw Verwerken, wat is dat nou eigenlijk? En is het mogelijk om rouw te verwerken? Als ik zoek naar de betekenis in het woordenboek kom ik dit tegen: geleidelijk te boven komen: zijn verdriet verwerken.

Deze betekenis laat nog zoveel open. Geleidelijk te boven komen… Hoe ziet dat er dan uit dat te boven komen? Zou het kunnen zijn dat dit voor iedereen er weer anders uitziet? Dat dit ook per dag kan verschillen? En betekent dit “te boven komen” dan dat je weer net zo wordt als voor je verlieservaring?

Als mij zou vragen hoe dat er voor mij uitziet, rouw verwerken, dan heb ik hier geen direct antwoord op. Omdat dit voor iedereen weer anders is. Het is geen vast proces, er is een geen vaste route. Ook is de rouw beleving van iedereen weer zo anders. Het is zo uniek als een vingerafdruk.  

Wat mijn ervaring is bij rouw verwerken is dat dit niet iets is met een harde grens. Zo van: nu heb ik het verwerkt en zal ik nooit meer verdrietig zijn. Rouw verwerken is het kunnen kijken naar jouw rouw, en dat ze er mag zijn.  

Het niet meer weg stoppen, maar er stil bij kunnen staan. Dat het er mag zijn in alle facetten. Rouw kan soms hard zijn en je overspoelen, maar soms kan het ook zachter zijn.  

Al vaker heb ik deze vergelijking gemaakt: rouwen is als de zee. Soms is ze kalm en schittert ze in de zon, maar er razen ook stormen die alles overspoelen. Altijd anders maar toch altijd met dezelfde inhoud.  

Rouw zegt heel veel over hoe jij verhoudt tot de reden van je rouw. Wat jouw relatie is met betrekking tot jouw reden om te rouwen. En jouw rouwverwerking dus ook. Hoe groter de liefde (of toewijding) of het verlangen, hoe groter de rouw.  

En jouw rouw? Mag ze er zijn? In zachtheid en vertrouwen?