Column: Tijd an sich doet niets

Men zegt weleens ‘geef het de tijd’, of ‘de tijd zal het leren’ en ‘tijd heelt alle wonden’.

Maar wat is dat dan, die tijd? Het lijkt zo haast iets magisch te zijn, dat als je maar lang genoeg (af)wacht dat het dan vanzelf wel komt.  

Maar, als ik een maand lang in mijn bed ga liggen met de dekens over mijn hoofd. Dan gebeurt er niet veel. Ja, de tijd verstrijkt, maar ook niet veel meer dan dat. Zo ook na het verlies van een dierbare, een droom, je huwelijk of je gezondheid. De tijd gaat door, maar doet wezenlijk niet veel. 

Mary Frances O’Conner (neurowetenschapper en psycholoog) heeft onderzoek gedaan naar het brein en wat het doet na een verlies. Het was al bekend dat onder invloed van liefde je hersenen nieuwe paden aanmaken. De liefde maakt echt dat je brein er anders uit gaat zien, sta hier eens bij stil want hoe bijzonder is dat?

En als die liefde dan weg is, dan snapt je brein werkelijk niet dat deze persoon weg is. Het is alsof je zoals altijd je auto in stapt en met de sleutels de auto wilt starten, maar ineens is de sleutel weg. Je hebt de rest van de sleutels nog wel, alleen die van de auto is weg. Je brein kan simpelweg niet bevatten dat zoiets dat er altijd was ineens weg is.  

En als je dan gaat wachten, de tijd laat verstrijken en niets doet, dan gaat je brein ook niet wennen aan de nieuwe omstandigheden. Want de oude “route” zit nog steeds opgeslagen in je brein. Het is belangrijk om nieuwe “paden” aan te maken. Om te wennen aan de nieuwe realiteit die is ontstaan na jouw verlies. En dat doe je door dingen te doen. Dingen te ervaren. Te kijken naar die nieuwe realiteit en die te voelen, te ruiken en aan te raken. Want die tijd op zichzelf, die doet niet veel. Behalve verstrijken.