Column: zichtbare en onzichtbare kruisjes

Elk huisje heeft z’n kruisje. Waarbij het ‘huisje’ voor een gezin of familie staat en het kruisje symbool staat voor de moeilijkheden en het verdriet waar we onvermijdelijk mee te maken krijgen. 

Enkele van die figuurlijke kruisjes zijn heel zichtbaar voor de omgeving. Zoals een overlijden van een dierbare, de geboorte van een kind met een lichamelijke beperking, een beenbreuk, een scheiding al dan niet met vreemdgaan, een ziekte zoals kanker.

Maar hoe staat het met de onzichtbare kruisjes? Er zijn maar een paar zichtbare kruisjes, tegenover veel onzichtbare kruisjes. De last van dierbaren is niet altijd zichtbaar voor ons. En onze last is niet altijd zichtbaar voor de ander. Pijn, verdriet en/of moeilijke periodes waar we niet gauw over praten, vanuit schaamte en schuldgevoelens. Of omdat de pijn zo ondraaglijk is dat we die niet aan anderen durven laten zien omdat het kwetsbaar doet voelen.  

Bij onzichtbare kruisjes denk ik aan: huiselijk geweld, eenzaamheid, incest, gokverslaving of aan verdovende middelen, verkrachting. Maar ook aan: kinderen die hun draai niet kunnen vinden in deze maatschappij en thuis ontladen, impotentieproblemen, baanverlies, onvervulde kinderwens, financiële problemen, een (postnatale) depressie, slachtoffer van geweldpleging maar ook als dader (en soms beiden), abortus, het je ongelukkig voelen in de relatie waarin je je bevindt, pestverleden, miskraam, armoede… en noem maar op.

Interesse in elkaar gaat niet over de weersverachting, of de nieuwe aangekochte spullen, maar over hoe het écht met jóu gaat. Ik was 28 en ontzettend verbaasd, toen ik vertelde een miskraam te hebben gehad, hoeveel vrouwen dit ook hadden ervaren.

En waar dit voor mij geen moeilijk onderwerp was, bleek het praten over mijn postnatale depressie juist een heel moeilijke. Ik kan er nu over praten. Niet alleen omdat het al lang geleden is, maar bovenal omdat ik er nu niet middenin zit. De emoties en de last beleef ik niet zoals toen en de pijn en kwetsbaarheid slaan me niet meer uit het veld zoals toen.  

Ter overdenking voor jou: Wat herken jij hierin? Ben jij een open persoon met het hart op je tong? Vind je het flauwekul? Of bagatelliseer jij je eigen kruisjes? Hoe werkt het voor jou?