Column: dichtslibben

Wij hebben altijd vanalles te kort en toch te veel. Zo gaat dat al jaren in ons welvaartsstaatje dat Nederland heet. Gelukkig scharen we ons nog steeds onder de rijke westerse landen, doch de onvrede onder de mensheid groeit. 

We dreigen te verstikken in vanalles en nog wat. Het wordt te druk en te veel.  

Zo hebben we te veel afval, krijgen we te veel vluchtelingen binnen en hebben we te veel geluidshinder van herrie die we zelf als mens of bedrijf produceren. We hebben woningen, landbouwgrond om iedereen te kunnen voeden en zelfs vlinders en insecten te kort. We hebben vrije tijd te weinig en de terrassen waren afgelopen seizoen zo vol dat we niet iedereen meer  konden bedienen. 

Wat we vooral te kort hebben is rust en ruimte voor onszelf. Door meer ruimte te creëren krijg je vanzelf meer rust. Ruimte creëer  je vooral door te consuminderen. Rust creëer je door orde te scheppen in chaos. Onze nieuwe premier die we denken te krijgen mag daar straks het goede voorbeeld in gaan geven.

Het hart van Nederland dreigt namelijk dicht te slibben. Door de aderen op te schonen komt er meer rust en ruimte vrij.  Neemt de groeiende polarisatie af en krijgt de natuur meer kans om te herstellen. Vrijheid is nu eenmaal niet altijd te koop. Daar mogen we samen hard aan blijven werken. Al is het maar door gebruik te maken van ons stemrecht.