Column: marcescense

Sommige bomen wachten in de herfst met het loslaten van hun blad omdat er nog onvoltooide processen uit vorige seizoenen zijn. Ikzelf had er nog nooit eerder over gehoord en was meteen geboeid omdat het onderwerp zo raakt aan een verliesproces bij de mens.

Rouw toelaten

Herkenning bij mezelf omdat er ook bij mij een aantal seizoenen overheen gingen eer ik mijn ‘blaadjes van rouw’ durfde aan te kijken. Omarmen noem ik dat ook wel. Pas toen ik het verdriet durfde toe te laten, kwam er ruimte in mijn hoofd en hart. Na veel tranen, vermoeidheid, lusteloosheid en boosheid, noem maar op, je kent het vast wel.

Doorleven en doorvoelen

Je bent pas klaar voor een volgende stap als je het proces van ‘missen’ doorleefd en doorvoeld hebt. Dan pas kun je weer in beweging komen en oog voor andere dingen krijgen.

Spiegelen

Deze mooie metafoor van processen in de natuur en onze eigen processen (wij zijn immers ook natuur) zijn altijd waardevolle spiegels in een natuurcoach-traject. Ze komen tijdens het wandelen als vanzelf op ons pad. Ze helpen ons zicht te krijgen in wat gezien wil worden. De natuur laat ons precies zien en geeft wat we nodig hebben: rust, ontspanning, ruimte, helderheid in gedachten én zachtheid bij het voelen van rauwe rouw.

Veerkracht

Dat is precies waar wandelcoaching en/of natuurcoaching jou bij kan ondersteunen: het vinden van helderheid, zachtheid en richting bij rouw en verlies. We lopen een stukje mee op jouw pad totdat je de veerkracht weer voelt opborrelen. Je wordt gezien én gehoord en dat doet de mens goed. Sommige stukjes heb je alleen te gaan, maar je hoeft alles alleen te doen, er is ook ruimte voor samen.