Column: Tussen welkom heten en afscheid nemen

De plek waar je altijd zo welkom werd geheten, was onze bijkeuken. Het domein van onze hondjes.

Het maakte niet uit of je twee minuten of twee uur was weggeweest, altijd werd je vol enthousiasme begroet. Blafjes, kwispels en likjes. Altijd oprecht en blij. Thuiskomen was de afgelopen 26 jaar altijd een feestje.

Toen onze hondjes 7 maanden oud waren, mocht ik samen met een collega op de Floriade (in 2012) een bloemenarrangement maken. Zelf was ik de hele dag weg en ’s middags kwam familie kijken. De hondjes moesten zichzelf even vermaken. De kleine rakkers zaten toen nog vol kattenkwaad en hadden vrij spel, zolang we wegwaren. In de haast was de deur van het toilet niet goed dichtgedaan en waren de boefjes naar binnen geslopen en wat vonden ze daar? Juist een hele stok vol met rollen wc-papier.

Bij terugkomst waren alle rollen van de stok af, in 10.000 kleine stukjes getrokken. Net als wij hadden ze zich goed vermaakt. Mooie herinneringen die we voor altijd met ons meedragen.

Anders

Hoe anders is het nu. Het is nog iedere keer wennen als we thuiskomen in een lege bijkeuken. De bench staat er nog. Ik heb al verschillende keren gedacht: zal ik hem maar opruimen en dan voel ik nog zo’n weerstand en laat ik hem toch weer staan. Het raakt en ontroert me, want het opruimen van de bench markeert dan toch echt het einde van ons tijdperk met honden. Alsof ik alle sporen aan het uitwissen ben en dat voelt niet fijn. Hij staat er dus nog, de hondenbench, twee maanden na het overlijden van onze hond.

Herinneren

Ik heb nu een mooie foto in de bijkeuken opgehangen. Zo blijft deze plek voor altijd verbonden met onze honden en zie ik iedere keer als ik thuiskom, die lieve koppies weer. En die bench, krijgt op termijn wel een mooie bestemming, ooit.