Column: Eenzaamheid in rouw

De tranen biggelden over haar wangen.

‘Ik wil dit niet doorgeven aan mijn kinderen, dus heb ik het tot nu toe helemaal alleen gedragen’. Deze woorden geven weer hoe eenzaam iemand kan zijn in haar rouwproces.

"HOOFD EN HART MAKEN ZICH VAN ELKAAR LOS ALS LEVEN TEVEEL PIJN DOET", quote Babet te Winkel.

Zonder Glans

Alle zwaarte van rouw ‘binnenhouden’ is op de lange termijn niet meer te dragen. De glans gaat overal vanaf. Het kost je heel veel energie. Je blijft met je gedachten met name in je hoofd, rondjes draaien en je hart gaat op slot. Dan wordt de rugzak die je met je meedraagt wel heel erg zwaar.

Verhaal delen

Hoe fijn kan het zijn als je jouw verhaal kunt delen met iemand die goed luisteren kan, zonder oordeel of goedbedoeld advies. Dat kan een goede bekende zijn of een professional in rouwbegeleiding.

Naar buiten

Wat ik persoonlijk altijd erg fijn vindt, is samen wandelen. Samen buiten zijn zorgt al voor een fijne en ontspannen sfeer. Je loopt naast elkaar, hoeft elkaar niet steeds in de ogen te kijken, dat maakt ook al heel veel verschil. Je kijkt om je heen, ademt frisse lucht in, kijkt ondertussen naar de kleuren in de omgeving. Je hoort geluiden in de verte of dicht bij je in de buurt. Allemaal elementen die je van nature al tot rust brengen.

Door je vertaal te delen, ga je je gedragen voelen, dat kan echt het verschil maken. Sommige stukjes heb je alleen te gaan, maar er zijn zeker ook stukjes die je samen kunt doen.

Leestip: ‘Zien in het donker’ van Babet te Winkel. Een aanrader om te lezen als je verdieping/herkenning zoekt in tijden van rouw en gemis.