Column: gezondheid en zelfregie

Als je ineens afhankelijk wordt van de hulp van anderen kan dat best heel confronterend zijn.

Waar je voorheen alles zelf deed en besliste, komen er ineens mensen over de vloer die jou met alle goede bedoelingen willen helpen. Mensen die je nabij staan, maar ook nieuwe gezichten.

Ongemak

Dat vraagt nogal wat van je, nog los van eventuele lichamelijke ongemakken als pijn en minder mobiel zijn. Wat kan en wil ik nog zelf doen? Waar wil ik hulp bij en hoe ziet die hulp er dan uit?

Communicatie

Het is heel belangrijk om te blijven bespreken wat je wel en niet wilt. In praktische zaken, maar ook als het gaat om persoonlijke verzorging en mentale ondersteuning.

Blijf in gesprek met elkaar en toets regelmatig, is dit hoe ik het graag wil, waar ik me prettig bij voel en hoe is dat voor de ander?

Zelfregie

Hoe blijf je waar kan, zoveel mogelijk zelf de touwtjes in handen houden en welke taken besteed je (tijdelijk of voor langer) uit?

De mens achter de klacht

Hoe kun je ondersteuning bieden met oog voor de ander (ook heel wezenlijk: de mens achter de klacht/hulpvraag blijven zien) en ook je eigen mogelijkheden en grenzen in het vizier houden?

Geven en ontvangen

Hulp bieden is fijn, hulp vragen en ontvangen is een heel ander verhaal.

Openheid in communicatie en zelfregie zijn waardevolle metgezellen als gezondheid niet meer zo vanzelfsprekend is als voorheen.