Column: gouden gloed

Het is weer herfst
de blad'ren van de bomen
Het is weer herfst
de kleuren van de blad'ren
zijn hartverwarmend mooi
de Zon geeft ze een gouden gloed
en doet je hart verwarmen

Ik kwam dit gedichtje tegen en het beschrijft alles wat ik mag proeven van de herfst. Iedere dag een cadeau om dit te mogen aanschouwen. De krachtige herfstzon straalt een gouden krans op een wereld waar de glans in het leven voor veel mensen nu ver te zoeken is.  De natuur brengt mij tot meer innerlijke rust want ook in mijn hoofd gaan mijn gedachten geregeld op hol. Het laat niemand koud, wat er gaande is.  

Ik draai mijn gezicht naar de zon. Stralen kietelen op mijn gezicht. Ik zucht een paar keer diep in en uit

Ik probeer in het moment te leven, want op sommige dingen heb ik gewoon geen invloed op. “Loslaten” voel ik nu letterlijk . We gaan een andere tijd tegemoet en niemand weet wat het ons gaat brengen.  

Kijkend om me heen, naar de bomen,  die  overvloedigheid laten zien. Ondanks dat we een droge zomer hadden, de droogste ooit gemeten, en toch zijn de bomen rijk beladen met vruchten; eikels, kastanjes, noten. Paddenstoelen in allerlei kleuren, groot en klein groeien op vergane glorie, op een omgevallen stam. Bladeren liggen als een tapijt op de grond.. Ik word verleid en trek mijn schoenen en sokken uit. Het voelt fris maar ook zacht onder mijn voeten. Lopend knisperend volg ik het “gouden” pad. In mijn tempo. Vertraagd verwonderend neem ik alles op. Vogels die fluiten, de buizerd die roept een specht die zich kloppend laat horen. Een kind die verwonderd roept; “Oma, kijk eens hier!” Ik bekijk ze op een afstandje, de kleine jongen wijst naar een grote paddenstoel en vraagt; “Zou hier een kabouter wonen”. Een glimlach krult op mijn mond en in een moment denkend; Wat kan het leven toch mooi en  eenvoudig zijn!