Column: Maart roert zijn staart

Vlak naast ons huis ligt een bos. Bijna iedere ochtend wandel ik er met mijn kleine hondje Cay. Wel aan de lijn, want het stikt hier van de wilde zwijnen! En terwijl ik met mijn laarzen door de modder trap, natte bruine spatten in mijn gezicht voel en mijn witte hondje steeds donkerder zie worden, bedenk ik me, dat ik het aanlijnen helemaal geen probleem vind. Ik vind het fijn als iedereen zich op zijn gemak voelt. Ik houd daar rekening mee. Zo ook bij deze zwijnen.

Deze ochtend vielen mij wel enkele dingen op. Er was weer vers gewoeld. En naast de vele poot afdrukken van de honden die er gelopen hebben, zag ik ook de afdrukken van de zwijnen.

Alleen, het was nu anders. Ik zag grote poot afdrukken van één enkel volwassen varken, met daarnaast hele kleine afdrukken van een mini zwijntje! Ik werd er blij van en moest zelfs lachen in mezelf, omdat ik die beesten nooit heb gezien, maar wel in gedachten al zag scharrelen. Kan dat? Zouden er nu al jonkies zijn? Of zou ik het mis hebben? Jammer dat ik ze nooit zie, maar ik snap het wel. We zijn niet altijd even gastvrij naar hun toe. Wel de lusten, maar niet de lasten.

Lijkt wel Yin en Yang; altijd weer die twee tegengestelde richtingen. Het een kan niet zonder het andere. Yin en Yang zorgt voor beweging. Dat moet elkaar in balans houden, natuurlijk! Ik moest weer lachen over mijn eigen gedachtestroom aan informatie en dat ik van zwijnen naar yin en yang was gegaan. Ik liep weer verder en hoorde de vogels rond om mij heen kwetteren en fluiten. Zo mooi rond deze tijd van het jaar. Ik kon me nog herinneren dat het even een paar weken stil was in de winter. Stil, stilte, net als in de lucht dit jaar, omdat er niet zoveel vliegtuigen meer hebben gevlogen. Ik keek nog eens naar boven, en zag dat er al kleine groene blaadjes ontstaan aan de bomen. Oh, wat heerlijk! Het voorjaar komt er aan.

Esther Hendrix