Column: Rouw is de prijs die we betalen voor liefde

Verlies… we maken het allemaal mee, het is een onderdeel van het leven.

Veelal wordt dan meteen gedacht aan overlijden; een groot verlies met een immense impact.
Maar verlies is er bij alle veranderingen in ons leven.

Als pijn en verdriet op ons levenspad komt worden we op onszelf teruggeworpen.

Vanzelfsprekendheden vallen weg, dingen die gingen zoals ze gingen, we voelen ons onzeker. We willen zo graag vasthouden aan dat wat veranderlijk en in beweging is. En dat lukt niet altijd, we hebben het gevoel de regie te verliezen.

Mijn voorjaar ’21:

Flink ziek van Corona; zo snel mogelijk opknappen en dóór. Want ‘ja, het werk hè’. De jongste gaat ook het huis uit; en dóór. Want ‘ja, kinderen gaan nu eenmaal het huis uit’. Moeder overlijdt; regelen, toch ook nog wat werk-afspraken nakomen, afscheid nemen en dóór. Want ‘ja, voor haar is het goed zo’. En ergens tussendoor voor de eerste keer OMA worden.

Met na enkele weken; vast lopen… moe, slecht slapen, concentratie- en geheugenproblemen, lage spanningsboog, piekeren, hoofdpijn, lusteloos, het plezier verdween. Wie ben ik, wat wil ik? Past dat, wat ik nu heb/doe, nog wel bij me? Moet ik niet wat anders? Twijfel.

En dat is een uitnodiging om een pas op de plaats te maken, om te voelen wat je voelt. De tijd nemen om je rot te voelen over wat er aan de hand is, om verdrietig of boos te zijn om wat er niet meer is. Voelen bij wie dat er mag zijn en wat er nodig is om het gemis in te sluiten; weven in het weefgetouw van je leven.

Het gemis en verdriet dat er mag zijn én de boel niet blokkeert. Je kunt dóór, het is niet perfect of ideaal maar je kunt verder.

Weetje; Verlies- en Burnoutverschijnselen lijken veel op elkaar. Een van de oorzaken van een burn-out is niet genomen rouw, verlies uit het verleden dat je hebt weggedrukt. Immers; Je kunt niet welkom heten als je geen afscheid neemt. 

Ik loop graag een stukje met je mee in dit proces.

Jacqueline Huijs