Column: spra-ke-loos

De laatste paar weken staat bij mij in het tekenen van SPRAKELOOSHEID. Waarom, zul je denken? 

Omdat ik op alles wat er om me heen en in de wereld gebeurt af en toe geen woorden meer heb. 

Het gebeurt gewoon voor mijn ogen… neus., in allerlei settingen. Of dat ik toeschouwer ben, dat je een verkeersincident meemaakt, dat iemand een ander achter op z'n hoofd slaat, omdat diegene hem attendeert van een overtreding van voorrang verlening, of ik aan de wandel ben en dat ik waarneem dat stukken natuur -waar het groeide en bloeide, de biodiversiteit, een enorme drukte aan vlinders, bijen en andere insecten- lukraak door een kolossale maaimachine een einde aan gemaakt wordt.

Of ik raak overweldigd en weet het niet meer. De wonderlijke wereld onze aarde die zo mooi is en waar wij, mensen, denken een recht te hebben.

En toch brengt juist die sprakeloosheid mij ook veel, om meer te kijken, luisteren, voelen en ervaren wat er gaande is. Een verhaal achter een verhaal. Wat brengt het mij en waar word ik gelukkig en blij van?

Een vrijheid om me te mogen bewegen in een omgeving waar ik SPRAKELOOS kan genieten. De wonderen in de natuur. Aanwezig mogen zijn bij mensen waar ik heel veel van hou. Gewoon zitten in een SPRAKELOOSHEID om alleen maar AANwezig te hoeven zijn. De zon voelen, haar warmte, de zonnestralen die kietelen in mijn gezicht. Een grassprietje hangend in de hoek van mijn mond. De warme lucht inademend. Liggend op de grond, de verwarmde aarde, starend naar de wolken die voorbij drijven. Heerlijk SPRAKELOOS weg dromend naar een wereld waar woorden een andere vorm en lading krijgen. 

O, wat gun ik deze wereld een SPRAKELOZE tijd!