Column: Haast! Het leven is geen race…

‘Opzij, opzij opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast.’

Beroemde woorden uit een lied van Herman van Veen. Ze zijn al een aantal decennia oud maar voelen op veel momenten nog steeds erg van toepassing. Wanneer hebben we tijd om eens rustig te blijven staan? Of beter gezegd: Wanneer némen we de tijd om eens rustig te blijven staan?

Elke morgen is het haasten om op tijd naar het werk te gaan, de kinderen op tijd naar school te krijgen. De dag verloopt meestal met aaneengesloten verplichtingen, vergaderingen, werkzaamheden die moeten gebeuren. Ook op vrije dagen stapelen de taken zich op. En dan kun je het allerbelangrijkste vergeten… Namelijk genieten van het feit dat je leeft, dat je ziet, dat je hoort, dat je ruikt, dat je proeft, dat je voelt, dat je hier op aarde bent, dat je jij mag zijn!

Op een morgen, bij het openen van de gordijnen, viel me op dat er op de dakramen een mooi patroon van ijs was ontstaan. In plaats van meteen in actiemodus te schieten ben ik met de kinderen stil gaan staan. Kijken, genieten, verwonderen. Wat een verschil maakte dit voor de dag. Ook al hadden we haast, de ochtend verliep rustiger, zachter, met meer aandacht en een meer ontspannen gevoel. Uiteindelijk kwamen we daardoor op tijd én met een rustig gevoel aan op school.

Soms kan een klein moment van stil staan, genieten en verwonderen een enorm verschil maken van hoe je de dag beleeft. Het hoeft niet groots te zijn. Kijk bijvoorbeeld een paar tellen naar dat vogeltje dat in de boom aan het fluiten is of naar de prachtige kleuren in de lucht door de opkomende zon.  

Het leven is geen race, wie het eerste bij de finish is. Laten we daarom ook af en toe stil staan en genieten van dit avontuur.