Column: Neem jij alle tijd?

In het leven van alledag is haasten vaak een onbewuste gewoonte geworden. Doelgericht te werk gaan en geen tijd voor omwegen. Maar weet je nog hoe het was om gewoon wat te dwalen? De kinderen Toby en Tara ontdekken hoe fijn en verrassend dat kan zijn…

Het is een prachtige, zonnige dag. Toby en Tara lopen door het weiland, op weg naar het bos. Ze stappen heel voorzichtig, want er groeien veel bloemen en daar willen ze niet op gaan staan.

Toby staat even stil en kijkt voor zich uit. Het is nog best een eind naar het bos. "Zullen we de volgende keer weer over het zandpad lopen?" vraagt hij met een zucht. "Dat gaat veel sneller." Tara is voetje voor voetje doorgelopen, maar stopt nu en kijkt Toby aan. "We hebben toch alle tijd? Ons hele leven lang!"

Ze gaat zitten tussen de bloemen, plukt een bloem en steekt die in haar haar. Het weiland staat vol boterbloemen, sintjanskruid en korenbloemen en hier en daar piept een paarse dovenetel boven het gras uit. Toby haalt zijn schouders op en gaat dan toch maar bij haar zitten.  

Vogels kwetteren vrolijk en verderop ruisen de bomen van het bos zachtjes in de wind. Zo zitten ze een tijdje stil. Tara maakt een bloemenkrans en Toby speurt naar insecten. Nu hij stil zit, ziet hij er ineens veel meer! Kevertjes, bijen, hommels, een witte vlinder en een bruine. En ook een gek beestje dat hij niet kent, met een zwart lijfje, een rood kopje, vier vleugeltjes en zes poten. Het lijkt wel een oorworm die kan vliegen! Nieuwsgierig volgt hij het beestje terwijl het druk op en neer kruipt op de grassprieten en af en toe een stukje vliegt.

Als Tara's bloemenkrans af is, legt ze hem op haar hoofd. "Zullen we verder gaan naar het bos? Dat wilde je toch?" vraagt ze. Toby grijnst: "Het is helemaal niet erg als we daar niet aankomen. De weg ernaartoe is véél interessanter!"